IkWij-blog #13: Liefde is… luisteren

We willen allemaal zo graag gehoord worden.

We willen allemaal ‘er toe doen’, gezien worden, mogen zijn wie we zijn.

 

 

En tegelijk is het zo lastig om ruimte te hebben voor de ander én jezelf.

De balans tussen autonomie (eigenheid) en verbondenheid is kwetsbaar, vaak lastig te bepalen.

Dan weer zelfzorg ten koste van de ander, dan weer zorg voor de ander ten koste van jezelf.

 

 

Vorige week spraken we hierover in een training.

Eén van de deelnemers noemde dat liefde het antwoord is.

Als we zoeken naar eenheid en verbinding: liefde is het antwoord.

Als we zoeken naar verscheidenheid en we zo verschillend blijken: liefde is het antwoord.

 

 

Mooi gezegd, maar hoe gedaan?

 

 

Liefde is… luisteren.

 

 

Luisteren naar onszelf: wie ben ik, wat vind ik belangrijk, wat wil ik gezegd hebben, wat is mijn bezwaar, of heb ik eigenlijk geen bezwaar?

En ook luisteren naar de ander: wat bedoelt die ander eigenlijk, welk verlangen ligt er onder zijn/haar woorden?

 

 

Als we luisteren naar onszelf én de ander krijgt liefde ‘handen en voeten’.

 

 

Mooi voornemen, prachtige boodschap.

In de praktijk lastig. Nog steeds.

 

 

Mijn ervaring is dat het praten in rondjes, zonder door elkaar heen te praten, zo krachtig is. 

Daar krijgen we ruimte om te spreken en voluit te mogen zeggen wat we willen zeggen.

En als we niet de beurt hebben, is er rust om te luisteren. Ik ‘mag’ immers niet reageren. Dat helpt om alle opwellingen en ideeën met rust te laten en te luisteren naar de ander.

 

 

Liefde is… luisteren.

Geen reacties

Plaats een reactie