IkWij-blog #31: Goed is beter dan perfect. Zeggen ze.

Er zijn eindeloos situaties in het leven waarin je achteraf ‘het’ anders had gedaan.
“Met de kennis van nu had ik … gedaan.”
 
Het irritante vind ik dat dit vaak onzin is.
Want die kennis had je niet vooraf en met de kennis die je toen had was het logisch dat je koos wat je koos…
 
Ok, concreet, hoe ik mezelf voelde falen tijdens de training.
Waarom empathie voor mezelf het enige is wat me verder helpt.
En waarom goed beter is dan perfect. Al voelt het soms als falen.

 
 

Strikt of begripvol?

 
Ik train in een methode, de methode BeterBesluit.
 
Een belangrijke procesregel binnen de methode is dat we praten in rondes.
En als je niet aan de beurt bent, hou je je mond.
Hoe meer mensen getraind en geoefend zijn, hoe natuurlijker het wordt om je mond te houden.
 
Op een eerste trainingsdag is dat altijd nog wennen.
 
Dat zou kunnen pleiten voor een strikte aanpak: bewaak streng dat mensen niet door elkaar heen praten, kap inbreken af, etcetera.
 
Maar ja…. er valt ook wat voor te zeggen om juist begripvol te zijn en mensen de ruimte te geven te wennen aan die nieuwe stijl. Regelmatig laat ik iemand even inbreken, zorg dat dat niet te lang duurt en beweeg de groep weer terug naar de ronde. Ik maak dan nog een grap erbij (in de trant van ‘hou je mond eens’ met een knipoog) en we gaan weer door.
 
Ik laat dit (al dan niet bewust) afhangen van de groep.
 
Als het heel onveilig is, als er van alles speelt in een team, hou ik het kort, strikt. Dan is het belangrijk eerst de veiligheid van de rondes te gaan ervaren. En de veiligheid dat je echt kunt zeggen wat je wilt zeggen zonder onderbroken te worden.
 
Als een groep gemotiveerd is, graag wil, gefocust is, dan laat ik het wat los, dan laat ik het soms wat meer gaan. Soms ontstaat er dan onrust en wat chaos, maar dat is onrust en chaos die leidt tot krachtige leerervaringen. Juist door te voelen wat je niet wilt, raak je extra gemotiveerd het goede te doen.
 
Zo ook gisteren in de training: ik liet het wat los, hing achterover…
 
 

En ik ging meedoen in de chaos

 

  • Deelnemers stelden vragen aan mij en ik ging reageren terwijl ik helemaal niet aan de beurt was.
  • Ik stelde voor een onderwerp te parkeren, maar ging er daarna zelf nog wel even op in.
  • Ik nam niet de leiding door weer terug te gaan in de rondes, maar liet het gebeuren dat allerlei vragen over tafel gingen, mensen spontaan (voor hun beurt) hun eigen ervaringen gingen delen, etcetera…

 
Mijn hoofd maakt op zo’n moment overuren.
Want ik realiseer me dat ik in het dilemma van ‘strikt versus los’ zit.
En ook dat het uit de hand loopt, dat het niet meer handig is, dat dit juist mist waarom de methode zo krachtig is.
 
Ggggrrrrr, op zo’n moment voel ik dat er geen goed is. Misschien was strikt beter, misschien had ik helemaal geen vraag moeten beantwoorden, …
 
De onrust in mij was niet alleen van mij: er waren er meer die de structuur misten, die het onduidelijk vonden of zelfs onveilig.
 
Daarop deden we een ronde hoe we hier mee om wilden gaan (“willen we wel Adrian rechtstreeks antwoord kan geven op vragen of liever niet?”). Dat was een prachtige ronde met een nog mooiere uitkomst: vragen kunnen gesteld worden en worden alleen beantwoord in de ronde. Dus niemand (ook ik niet) praat voor zijn beurt om een vraag te beantwoorden.
 
WAAROM IK DIT MOOI VIND is omdat
 

  1. we hier als groep de beweging maakten naar samen verantwoordelijk zijn (in plaats van mij aankijken en mij verantwoordelijk houden)
  2. de deelnemers in hun teams tegen lastige proces-situaties aan gaan lopen en ze dan in hun team een vorm moeten gaan vinden die voor hun team werkt. Juist het misgaan van de situatie was heel helpend, omdat ze dat tegen gaan komen en nu ervaren hebben hoe je daar uit kunt komen samen.

 
WAAROM IK ME EEN LOSER VOELDE is
 

  1. omdat die uitkomst ‘niemand praat voor zijn beurt, ook ik niet’ geen onbekende is voor me, die is logisch, die had ik moeten weten, die had ik voor moeten doen!
  2. ik vervolgens invul dat de deelnemers mijn onbekwaamheid hebben gezien
  3. ik daardoor geen zeggingskracht meer heb en mijn rol als trainer uitgespeeld is
  4. ik daarom beter naar huis kan gaan en de boel de boel laten, ik misschien maar helemaal moet stoppen met dit vak, want ik kan er niks van, ik een lul ben dat ik zo denk en voel, dat ik mezelf zo veroordeel, etcetera 🤪

 
Ik zou nu wel eens in jouw hoofd willen kijken, wat denk jij nu?
“Dat had je kunnen weten en had je anders moeten doen” of juist “Je hoeft jezelf niet zo te veroordelen, je deed het hartstikke goed, ze hebben er toch van geleerd” of …
 
 

Wat mij helpt

 
Hoe dan ook, het enige wat me helpt… is stilstaan en realiseren wat ik nodig heb, wat zo belangrijk voor me was en niet lukte. Begrip voor mijn behoeften en empathie voor het niet vervuld zijn van die behoeften.
 
Dan realiseer ik dat ik behoefte heb aan HELDERHEID, dat de dingen duidelijk zijn. En dat het me verwarde en pijn deed dat de helderheid weg was, dat we dingen anders gingen doen dan de methode voorstond, dat ik anders ging doen dan ik eigenlijk had gewild.
 
Dan realiseer ik dat ik behoefte heb aan ZORGVULDIGHEID, dat iets gedaan wordt zoals het gedaan moet worden, dat ik graag zorgvuldig wil zijn in mijn overdracht, dat ik graag wil zeggen wat ik doe en doen wat ik zeg.
 
Dat ik behoefte heb aan GELIJKWAARDIGHEID, dat ik het niet alleen draag en dat we het samen dragen. Dat ik niet degene ben die zegt hoe het zit, maar dat we samen vormgeven aan hoe we het samen willen. En dat ik me ongemakkelijk kan voelen als anderen de leiding van mij af laten hangen, ik als verantwoordelijk geacht wordt voor het gedrag van anderen.
 
Dat ik behoefte heb aan KWETSBAARHEID, mezelf mogen zijn inclusief mijn falen. En ook AUTHENTICITEIT, waar mijn kracht én kwetsbaarheid hand in hand er mogen zijn.
 
 

Falen als kans om verbinding aan te gaan

 
Het is vandaag ‘the day after’ en ik voel me al wat beter. 😀
De training was ook voor mezelf heel leerzaam.
 
Mijn grootste les: als ik het gevoel heb dat ik faal, is de kans groot dat ik win voor mezelf én de groep. Falen kan nooit een doel op zich zijn, maar als het gebeurt kan het zomaar tot een groot geschenk voor iedereen worden.
 
En daarmee is falen geen falen meer. Falen is dan leven en gaandeweg ontdekken wat je anders had gewild en gaandeweg dingen anders gaan doen. Falen is dan de kans om verbinding aan te gaan met wat echt belangrijk voor mij is, dat in te brengen en daarmee te winnen in de relatie met de ander.
 
Als alles perfect was, waar zouden we dan nog leren?
Als er niet meer geleerd wordt, wat is er dan nog perfect?
 
Want wat is er mooier dan leren? Hoe pijnlijk soms ook…
 
 
Ben je enthousiast over deze blog? Deel het in je netwerk.
Heb je een mening erover, ben je het oneens of heb je een aanvulling? Like het bericht of schrijf een commentaar hieronder.
 
 
Wil je anders samenwerken met je collega’s, effectiever en meer in verbinding? Download mijn 5 stappen en ga direct aan de slag.

2 Comments

  • Elly Adriaanse

    28.06.2019 at 06:12 Beantwoorden

    Mooi om ook je eigen kwetsbaarheid bespreekbaar te durven maken. Leren doen we elke dag, hoe oud je ook bent. Kritisch zijn op jezelf is heel goed, jezelf onderuit haken niet. Ook al denk jij dat je gefaald hebt, hebben de mensen er zeker en vast wat van opgestoken. Leren doe je samen …

    • Adrian

      28.06.2019 at 06:14 Beantwoorden

      Mooi, dat is precies wat ik wil zeggen: ook al denk je dat je faalt, als het er mag zijn kan het juist een krachtige leerervaring zijn!
      Al kan ik dat regelmatig in het moment zelf nog niet zo voelen en zien 😛

Post a Comment