IkWij-blog #2: De kracht van kwetsbaarheid

De kracht van kwetsbaarheid

(over Stephan Bouwman en the Greatest Showman)

 

Gisteren deelde Qmusic-dj Stephan Bouwman op de radio over zijn depressieve gevoelens. Ik zag het en het raakte me. Het raakte me in mijn eigen pijn, mijn eigen onzekerheid. Het raakte me ook omdat hij ging staan voor zichzelf: ‘dit ben ik en dit hoort bij mij’. Dit gaat over een diepe behoefte van me om te mogen zijn wie ik ben, inclusief al mijn onzekerheden, pijn, kwetsbaarheid. En ook de angst dat dit er niet mag zijn, dat ik er niet mag zijn.

 

Vanavond zat ik met goede vriend Marcel in de bioscoop en zag ik de film ‘the Greatest Showman’. En ook daar zat ik met tranen. De film gaat over een man die keihard werkt om zich te ontworstelen aan een beeld wat anderen van hem (zouden) hebben. Hij knokt om gezien te worden, van waarde te zijn. En dit verlangen van hem werkt oa. uit dat hij andere mensen laat stralen, gekwetste mensen op een podium zet om hun schoonheid te laten zien. De film gaat over mensen die gekwetst zijn, pijn hebben én toch gaan staan voor zichzelf. ‘I am brave, I am bruised, I am who I’m meant to be, this is me. … I’m not scared to be seen, I make no apologies, this is me.’

 

Het valt me op hoe vaak mensen hun eigen pijn afzwakken met woorden als ‘ik mag niet klagen’, ‘het komt wel goed’ en ‘je hoeft niet te denken dat ik zielig ben’. Mezelf incluis, ook ik zwak mijn eigen pijn regelmatig zo af. Wat blijkt het lastig om onze pijn toe te staan en toch ook overeind te blijven staan. Het lijkt een tegenstelling: óf we zijn sterk, het gaat goed, óf we zijn gekwetst, redden het niet meer.

 

Ik geloof en hoop dat beiden er mogen zijn: ja, ik heb pijn. En ook: dit is ik wie ben en daarom waardevol!

 

No Comments

Post a Comment