IkWij-blog #6: Ongemak

ONGEMAK (en de vicieuze cirkel van somberheid)

 

 

Mijn gevoel kan vrij extreem schommelen: de ene dag voel ik me geweldig, de volgende dag voel ik me diep somber. Zeker in de ‘late winter’ (februari/maart) kan dit flink schommelen.

 

In zo’n donker moment realiseerde ik me hoe ongemak de somberheid versterkt. En hoe we daarin onszelf én elkaar in het donker laten zitten.

 

 

Het is alweer een paar weken geleden. Ik voelde me diep ongelukkig, depressief. Ik realiseer me dan dat ik me niet zo wil voelen. Maar goed, dat versterkt het depressieve gevoel alleen maar: ik kom er niet uit en dat is dan een extra reden me somber te voelen. Nu, bij het schrijven, merk ik al ongemak in het noemen van het woord depressief. Liever kies ik het woord ‘somber’, dat voelt minder erg.

 

Ik voel ongemak bij het woord depressief, ik voel nog méér ongemak bij het voelen van depressie. Die donkerheid wil ik niet!

 

En ik wil ook niet dat andere mensen er last van hebben. Ik heb een verantwoordelijkheid als partner, als vader, als vriend. Waarom zouden andere mensen zich ongemakkelijk moeten voelen omdat ik me niet goed voel? Want dat is wat er gebeurt: als ik andere mensen vertel over mijn somberheid, dan zadel ik hen daar ook mee op, dan voelen zij zich ongemakkelijk, willen ze me redden, en ik wil niet gered worden, etcetera… en dus kan ik maar beter mijn mond houden…

 

Dus die betreffende dag hield ik mijn mond. Hoewel mijn vrouw en kids dan dondersgoed doorhebben dat ik me niet goed voel. Dus waarom zou ik mijn mond houden? Toch in de hoop dat ze er geen last van hebben. ‘Als het me lukt dit voor mezelf te houden is iedereen daar bij gebaat: ik ben toch al niet blij, die ander kan dan lekker blij blijven.’

 

We zouden naar een verjaardag gaan. Nog meer mensen, nog meer gezelligheid. Ik wil daar niet met mijn somberheid heen, want ik wil eerlijk en open kunnen zijn en als ik dat ben zorg ik voor ongemak, een gedempte stemming, of wat dan ook. Maar ik heb ook een verantwoordelijkheid als partner, vader, vriend. En dus gingen we…

 

Ik pakte een taartje en zei buiten te gaan zitten omdat ik me rot voelde. Er werd wat om gelachen (kijk, dat ongemak!). Buiten scheen de zon, de taart was lekker, geen mensen om me heen. Dat voelde al wat beter. Daar ontstond de ruimte om na te denken over mijn somberheid en over mijn wens daarover te zwijgen, het voor mezelf te houden.

 

Een vriend kwam naast me zitten en ik vertelde hem over mijn somberheid en mijn gedachten daarover. Over ongemak in mezelf, waardoor ik me nog somberder ging voelen. Over ongemak van de ander, waardoor ik mijn mond hield en de ander niet wilde vertellen over mijn gevoel.

 

En die vriend hield zijn mond, luisterde naar me. En dat was alles wat ik nodig had. Ik was bang hem somber te maken met mijn verhaal, ik was bang hem een ongemakkelijk gevoel te geven, ik was ook bang dat hij tegen me zou gaan preken (‘je bent zo waardevol, je hoeft niet somber te zijn’)… en het enige wat ik nodig had (en heb!) is dat het er mag zijn, dat het niet opgelost hoeft te worden. En dat mensen het liefdevol bij mij laten, niet het gevoel hebben het op te moeten lossen.

 

 

Het ongemak in mijzelf en de angst voor het ongemak wat ik anderen aan zou doen, was een reden mijn mond te houden over mijn somberheid. En daarmee versterkte het mijn somberheid.

 

 

Ik wens dat het ongemak er mag zijn, bij mezelf én de ander. Dat we een ongemakkelijk gevoel niet op hoeven lossen. En ik hoop dat dit mij én al die andere mensen worstelen met depressieve gevoelens, helpt om uit dat dal te klimmen. Omdat er wel degelijk meer is dan somberheid en ongemak. Maar dat ‘meer’ kan er alleen komen als eerst de somberheid en het ongemak er mag zijn. Ook die gevoelens zijn welkom. Liefst voor even…

4 Comments

  • Baudy Wiechers

    12.04.2018 at 16:57 Beantwoorden

    Wat kun jij de dingen toch mooi beschrijven Adrian. Mooi, herkenbaar, de gevoelens die je beschrijft zijn zo voelbaar in het blog.
    Dank je wel dat je het opschrijft, het laat weten. Omdat er dan gemakkelijker over gepraat kan worden en de luisteraar weet dat er niet altijd een oplossing verwacht wordt, dat luisteren en waarderen al voldoende is!

  • Janine

    08.05.2018 at 19:22 Beantwoorden

    Wat mooi beschreven! Mild zijn, voor jezelf, door anderen heen. Leerzaam!

Post a Comment